Anatomia człowieka od wieków stanowi filar nauczania medycznego oraz wszystkich dyscyplin związanych ze zdrowiem i działaniem organizmu. Pojęcie konstrukcji ciała jest początkowym krokiem do pojęcia mechanizmów fizjologicznych, diagnozowania patologii oraz efektywnego organizowania terapii. Choć nowoczesna medycyna korzysta z innowacyjnych technologii obrazowania, takich jak tomografia osiowa czy rezonans magnetyczny , elementarna wiedza anatomiczna nadal domaga się solidnych fundamentów opartych na analizie struktur , ich wzajemnych relacji oraz ról . W tym aspekcie wyjątkowe pozycję zajmują modele anatomiczne, które pełnią rolę pomost między wiedzą teoretyczną zawartą w opracowaniach a faktyczną, trójwymiarową strukturą ludzkiego ciała. Przebieg nauki anatomii jest wymagający wysiłku, ponieważ zawiera ogromną liczbę terminów , mian oraz zależności przestrzennych. Słuchacze medycyny, fizjoterapii, pielęgniarstwa czy ratownictwa medycznego powinni nie tylko zapamiętać lokalizację poszczególnych elementów , ale również pojąć ich wzajemne zależności funkcjonalne. 2D ilustracje , choć niezwykle użyteczne, nie zawsze przedstawiają wielowymiarowość przestrzenną organizmu. Dlatego tak istotne jest wsparcie przebiegu edukacyjnego poprzez narzędzia umożliwiające obserwowanie , badanie dotykiem i badanie struktur w przestrzeni. Właśnie dlatego modele anatomiczne pełnią zasadniczą misję w wydajnym utrwalaniu wiedzy. Jednym z znaczących składników edukacji jest rozwijanie zdolności wyobrażeniowych przestrzennej. W pracy klinicznej lekarz czy terapeuta powinien potrafić zobrazować sobie umiejscowienie organów pod warstwą skóry, określić zależności między kośćmi, mięśniami i naczyniami, a także przewidzieć konsekwencje urazu konkretnej jednostki anatomicznej.
Trójwymiarowe odwzorowania ciała dają możliwość powtarzalne badanie tej samej okolicy bez limitów czasowych . Uczeń może przekręcać model, dzielić go na części , analizować przekroje i powracać do wymagających zagadnień tak długo, jak to wymagane. Tego typu aktywność znacząco zwiększa efektywność nauki. Odpowiednim wzorem instrumentu używanego w kształceniu przyszłych wykwalifikowanych fachowców jest Szkielet kończyny dolnej człowieka + obręcz + elastyczna stopa. Taki model daje możliwość precyzyjnie prześledzić konstrukcję miednicy, kości udowej, piszczeli oraz strzałki, a także pojąć biomechanikę stawu kolanowego i skokowego. Elastyczna konstrukcja stopy daje możliwość ukazanie łuków podłużnych i poprzecznych oraz sposobu działania przetaczania się podczas chodu. Dzięki temu studenci mogą analizować powody wad postawy, przeciążeń czy uszkodzeń sportowych. W pracy fizjoterapeutycznej wiedza ta przekłada się na kompetencję projektowania wydajnej rehabilitacji i terapii manualnej. Podobnie znaczącym przypadkiem jest Model głowy z gardłem i krtanią, który daje możliwość pojąć skomplikowanie elementów pełniących funkcję za oddychanie, połykanie i wydobywanie głosu. Część głowowa i szyja klasyfikowane są do szczególnie skomplikowanych partii anatomicznych, w których na niewielkiej powierzchni występuje wiele fundamentalnych struktur , takich jak naczynia krwionośne, nerwy, mięśnie oraz narządy zmysłów. Sposobność przeanalizowania drogi powietrza przez jamę nosową, gardło i krtań wspiera w zrozumieniu mechanizmu intubacji czy dysfunkcji głosu. Tego charakteru wizualizacja jest wyjątkowo cenna dla studentów logopedii, anestezjologii oraz ratownictwa medycznego. Aktualne modele anatomiczne wyróżniają się dużym stopniem precyzji realizacji . Producenci używają zaawansowane rozwiązania , które umożliwiają odwzorować drobne małe detale strukturalne . Zastosowanie materiałów o zróżnicowanej odporności daje możliwość prawdziwe oddanie zestawienia pomiędzy kością, chrząstką a masą miękką. Wybrane modele anatomiczne posiadają elementy przegubowe, które umożliwiają prezentować zakresy ruchu w strefach ruchu. Dzięki temu uczniowie mogą nie tylko zobaczyć budowę , ale także pojąć biomechanikę dynamiki i relację między elementem a rolą . Znaczenie tego typu rozwiązań sięga oprócz mury instytucji medycznych. Często bardziej regularnie stosowane są one w placówkach edukacyjnych średnich , technikach medycznych oraz podczas szkoleń pierwszej pomocy. Proces nauczania poprzez realny zetknięcie się z trójwymiarową konstrukcją sprzyja skuteczniejszemu przyswajaniu wiedzy i budowaniu trwałych skojarzeń . W przypadku ćwiczeń z obszaru resuscytacji czy wykonywania pierwszej pomocy wierne zobrazowanie torsu czy układu oddechowego podnosi pewność osób i przygotowuje ich do działania w sytuacjach ryzyka życia. Ważnym elementem stosowania trójwymiarowych modeli ciała jest również przekaz z osobą badaną. Medyk wyjaśniający sposób operacji ortopedycznej może wskazać na repliki miejsce złamania czy zamierzonej naprawy . Taki sposób działania przedstawienia wspomaga pojęcie zabiegu i zmniejsza niepokój pacjenta . Tak samo w kardiologii pokazanie struktury serca oraz toru tętnic wieńcowych wspiera wyjaśnić działanie zawału czy konieczność wykonania zabiegu angioplastyki. Graficzne prezentacja dialogu podnosi wiedzę pacjenta i umożliwia rozwijaniu relacji opartej na bezpieczeństwie. Trzeba również uwypuklić wagę, jakie mają modele anatomicznew edukacji układu przestrzennego organów wewnętrznych . Jamę brzuszną czy tors można obserwować warstwowo , zdejmując kolejne części i analizując lokalizację elementów w kontekście innych. Tego typu zadania są bezcenne w przygotowaniu do operowania chirurgicznej, gdzie wierna lokalizacja w polu operacyjnym jest kluczem ochrony . Sposobność wielokrotnego analizowania badania bez zagrożenia degradacji preparatu biologicznego jest znaczącą wartość naukową. Podsumowując , innowacyjne narzędzia dydaktyczne pełnią fundamentalną zadanie w nauce morfologii człowieka. Pozwalają na pojęcie skomplikowanych relacji przestrzennych, umożliwiają rozwój zdolności manualnych oraz poprawiają kontakt z osobą badaną. Modele anatomiczne takie jak szkielet kończyny dolnej człowieka + obręcz + elastyczna stopa czy modele anatomiczne głowy z gardłem i krtanią demonstrują, jak zróżnicowane może być wykorzystanie trójwymiarowych modeli w działaniu dydaktycznej i klinicznej . W świecie nieustannie ewoluującej medycyny mocne podstawy budowy ciała są ciągle bazą fachowości i ochrony , a starannie wybrane narzędzia dydaktyczne efektywnie wspierają tok nauczania przyszłych fachowców.
